Co nas zainteresowało?
W połowie grudnia na stronie internetowej Międzynarodowego Funduszu Walutowego opublikowano znakomity artykuł zatytułowany „Why gold retains enduring value in an era of digital assets“ (tłum. Dlaczego złoto zachowuje trwałą wartość w erze aktywów cyfrowych), który przedstawia bardzo wartościową i kompleksową perspektywę historyczno-inwestycyjną na temat złotego metalu (link).
Podsumowanie wydarzeń na światowych rynkach finansowych w ubiegłym tygodniu
W ciągu ostatniego tygodnia największe zyski ponownie odnotowały metale szlachetne: platyna +18,0%, srebro +14,5% i złoto +8,4%. Spośród rynków akcji najlepiej radziła sobie Ameryka Łacińska (+7,6%). Z drugiej strony słabo radziły sobie akcje w Indiach (-4,1%) i dolar (DXY -1,8%).
Jeśli chodzi o rynki obligacji, japońskie obligacje skarbowe nie radziły sobie najlepiej. Rentowność do terminu zapadalności dziesięcioletnich obligacji wzrosła o 7 punktów bazowych do 2,25%, a rentowność do terminu zapadalności trzydziestoletnich obligacji wzrosła o 14 punktów bazowych do 3,62%.
Podsumowanie wydarzeń na światowych rynkach finansowych od początku roku
Srebro wzrosło o 43,5 %, platyna o 34,7 % a złoto o 14,7 %. Spośród obserwowanych indeksów akcyjnych najlepiej radziła sobie Ameryka Łacińska (+14,0%). Z drugiej strony, dotychczas nie radziły sobie dobrze akcje indyjskie (-6,3%) i amerykańska „Wspaniała Siódemka” (-0,5%).
Japońskie obligacje skarbowe zanotowały bardzo słaby początek 2026 roku, a rentowność do terminu zapadalności kluczowych dziesięcioletnich obligacji wzrosła o 19 punktów bazowych do 2,25%. Z drugiej strony, czeskie obligacje skarbowe radzą sobie jak dotąd bardzo dobrze, a rentowność do terminu zapadalności spadła średnio o 12 punktów bazowych w całym przedziale krzywej rentowności.
Specjalistyczne pojęcie tygodnia – ZABEZPIECZENIE WALUTOWE JAKO KLUCZOWE NARZĘDZIE ZARZĄDZANIA RYZYKIEM W INWESTYCJACH W ZAGRANICZNE AKTYWA WALUTOWE
Zabezpieczenie walutowe (FX hedging, hedging walutowy) stanowi kluczowe narzędzie zarządzania ryzykiem w inwestycjach w zagraniczne aktywa walutowe. Jego głównym celem jest wyeliminowanie lub przynajmniej znaczne ograniczenie ryzyka kursowego, czyli niepewności związanej z przyszłym kształtowaniem się kursu wymiany między walutą krajową a zagraniczną. Dla inwestora, który ma swój portfel wyceniony w walucie krajowej, zysk z inwestycji zagranicznej może być zasadniczo uzależniony od wahań kursu walutowego, często w większym stopniu niż od samych wyników aktywów bazowych.
W praktyce zabezpieczenie walutowe najczęściej realizuje się za pomocą kontraktów walutowych typu forward lub swapów walutowych. Korzystając z nich, inwestor ustala kurs, po którym w przyszłości wymieni walutę zagraniczną z powrotem na walutę krajową. Kurs terminowy (forwardowy) nie jest jednak dowolny – jest on determinowany przez tzw. parytet pokrytych stóp procentowych (covered interest parity), który gwarantuje, że różnica między kursem spotowym a forwardowym dokładnie odzwierciedla różnicę stóp procentowych między obiema walutami. Różnica ta jest określana jako różnica stóp procentowych (dyferencjał stóp procentowych), a jej praktycznym wyrazem są tzw. punkty terminowe (forwardowe).
Dyferencjał stóp procentowych odgrywa zasadniczą rolę w zabezpieczeniu walutowym, ponieważ bezpośrednio wpływa na koszty lub, przeciwnie, rentowność hedgingu. Jeśli inwestor zabezpiecza inwestycję z waluty o wyższych stopach procentowych do waluty o niższych stopach, w ramach zabezpieczenia walutowego płaci tzw. ujemny carry z tytułu różnicy stóp procentowych, a zabezpieczenie walutowe wiąże się z wyraźnym kosztem. Typowym przykładem może być polski inwestor inwestujący w aktywa denominowane w walucie rozwijającej się gospodarki o wysokich stopach procentowych. Jeśli na przykład polski inwestor kupi do swojego portfela tureckie obligacje skarbowe denominowane w lirach tureckich (TRY), będzie miał na tureckich obligacjach skarbowych ogromne carry, więc przy zabezpieczonym kursie walutowym (forward) inwestor musi „oddać” ten dodatni carry z posiadania tureckich obligacji skarbowych, aby jego zysk w polskich złotych odpowiadał jego pierwotnym stopom procentowym w polskich złotych. Jest to bezpośrednie praktyczne zastosowanie wspomnianego powyżej parytetu pokrytych stóp procentowego. Natomiast w przypadku zabezpieczenia waluty o niskim oprocentowaniu na walutę o wyższych stopach procentowych powstaje tzw. dodatni carry, a zabezpieczenie walutowe wiąże się z wyraźnym zyskiem.
Duzi inwestorzy instytucjonalni – na przykład fundusze emerytalne, ubezpieczyciele lub fundusze inwestycyjne – korzystają z zabezpieczeń walutowych z kilku kluczowych powodów. Pierwszym z nich jest stabilność zysków i kontrola zmienności. Wahania kursów walutowych mogą w krótkim okresie znacznie wpłynąć na wartość portfela, co jest niepożądane z punktu widzenia instytucji mających długoterminowe zobowiązania wobec klientów. Drugim powodem jest zarządzanie ryzykiem bilansowym i regulacyjnym, gdzie niezgodności walutowe między aktywami a pasywami mogą negatywnie wpływać na wskaźniki kapitałowe. Trzecim powodem jest możliwość lepszego oddzielenia decyzji inwestycyjnych dotyczących alokacji aktywów od spekulacji kursem walutowym.
Zabezpieczenie walutowe nie jest jednak bezkosztowe. Oprócz technicznych kosztów transakcyjnych, takich jak spready bid-ask, marże kredytowe kontrahentów lub wymagania dotyczące zabezpieczenia, największym „kosztem” lub „zyskiem” jest właśnie różnica stóp procentowych. Chociaż jest ona neutralna ekonomicznie w ramach relacji bez arbitrażu, z punktu widzenia inwestora ma bardzo realny wpływ na całkowity zabezpieczony zysk. W środowisku wysokich globalnych różnic stóp procentowych decyzja o zabezpieczeniu walutowym staje się zatem nie tylko kwestią zarządzania ryzykiem, ale także aktywną decyzją inwestycyjną.
Ogólnie rzecz biorąc, zabezpieczenie walutowe jest wyrafinowanym narzędziem, które przy prawidłowym zastosowaniu pozwala inwestorom stabilizować zyski, lepiej zarządzać ryzykiem i świadomie pracować z dyferencjałem stóp procentowych poszczególnych walut. Jego znaczenie rośnie zwłaszcza w okresach zwiększonej zmienności walutowej i znacznych różnic w polityce walutowej poszczególnych gospodarek.
Cytat tygodnia
It is impossible to produce a superior performance unless you do something different from the majority (tłum. Nie da się osiągnąć ponadprzeciętnych wyników, jeśli nie robi się czegoś innego niż większość) – Sir John Templeton
Michal Stupavský
Strateg inwestycyjny